|
|
Historia aikijutsu jest nierozerwalnie związana z
postacią Sokaku Takedy, prawdziwego prekursora nowoczesnych systemów
walki. Urodził się on w 1859 r. w prowincji Aizu (obecnie prefektura
Fukushima) w rodzinie o wojskowych tradycjach. Był bezpośrednim
świadkiem przemian restauracji Meiji i protestów przeciwko tym
przemianom. Sympatyzował z rebeliantami z prowincji Satsuma, którzy w
1875 r. wzniecili powstanie przeciw rządowi.
Młody Sokaku został znakomicie wyszkolony w wielu sztukach walki:
ćwiczył sumo, walkę yarijutsu (walkę włócznią) szkoły hozo - in
i kenjutsu (walkę mieczem) szkoły ono - ha itto. Jednak najbardziej owocne okazały się
treningi jikishinkage - ryu u mistrza Kenkichiego Sakakibary oraz daito
- ryu aikijujutsu. Jikishinkage było samurajską szkołą walki, która
zaczęła dostosowywać się do nowych czasów. Jednym z przejawów tej
tendencji było wprowadzenie do treningu ochraniaczy na ciało i
zastąpienie bokkena bambusowym mieczem - shinai. Sokaku wykazał
nieprzeciętny talent i już w wieku 15 lat pokonał w walce shinaiem
mistrza Shunzo Momono zaprzyjaźnionego z nauczycielem Takedy. Natomiast
daito - ryu było spuścizną rodu Takeda, przekazywaną w obrębie rodu.
Sokaku doprowadził ten styl do perfekcji. Jako pierwszy zaczął nauczać
również osoby spoza klanu Takeda.
Wiele podróżował po całej Japonii, nauczając i tocząc pojedynki. Mniej
więcej w 1890 r. nauczanie sztuk walki staje się jego głównym źródłem
utrzymania.
|
|
Wśród jego uczniów nie brak wysokiej rangi oficerów.
W 1910 r. Sokaku przeniósł się na wyspę Hokkaido. Pozostał na niej
dłuższy czas. Tam spotkał Morihei Ueshibę, młodego, zdolnego mężczyznę.
Umieję- tności Takedy zrobiły na Ueshibie olbrzymie wrażenie. Szybko
został jego uczniem. Później, pod wpływem misty- cznej filozofii sekty
Omoto-kyo, Ueshiba przekształcił techniki szkoły daito tworząc
aikido.
Takeda tylko trzem swoim uczniom nadał menkyo kaiden - tytuł
najwyższego wtajemniczenia. Byli to Takuma Hisa, Masao Tonedate i syn
Sokaku, Tokumine. Sam zmarł 25 kwietnia 1943 r.
Był niewątpliwie postacią kontrowersyjną: nie odpowiadały mu zmiany w
społeczeństwie japońskim, ale szkolił poli- cjantów; surowy, podejrzliwy
i wymagający, dochował się jednak setek, podobno nawet tysięcy uczniów.
W tej epoce końca samurajów pozostał w głębi ducha prawdziwym samurajem.
Styl, jaki pozostawił, stanowi być może szczyt wyrafinowania w sztukach
walki.
|
|
